INF [20.11.17]: ręka, co prawda z ograniczeniami, ale już działa, więc szykuję mały foto-spam.

29.07.2012

2012: martwo czy cicho?

Czwartek. Trochę pada, z łóżka trudno wychylić choćby nogę.

 

Marcinkowe ruiny po deszczu pachną mokrą trawą.


Leżymy i patrzymy w niebo.


Łóżko o piątej nad ranem. Budzik o jedenastej. Pancakes z miodem i dżemem. Mleko z kawą. Trzy kostki mlecznej czekolady. Małe niebo.
Niedziela. O godzinie jedenastej Tarnów jest miastem martwym w samym sercu. Jednie w okolicach kościołów kręcą się „świeccy święci”. Na cmentarzu słychać tylko szum wiatru. Na Krakowskiej ani jednej żywej duszy. Dziś to miasto wyciszone, spokojne, utulone. Ale wczoraj było miastem martwym, bez życia i bez wigoru.
Bo od miłości niedaleko do nienawiści.
Nie zastanawiam się już, czy to co robię i czuję jest normalne. Lubię oglądać pozytywne dramaty i składać w sobie kolejne pokłady energii na realizacje swojej listy małych i dużych marzeń. Ale tkwię w zawieszeniu. Nie chce mi się pisać, nie chce mi się wracać do zdjęć, nie chce mi się czytać. Dojrzewam, tylko sama jeszcze nie wiem do czego. 


2 komentarze:

  1. Może skomponujesz piosnkę ;D hehe
    brat

    OdpowiedzUsuń
  2. Mam tak samo jak Ty... jedynie widok miasta zamieniam na wieś i nadal się zastanawiam czy to co się dzieje jest normalne...:)
    ev

    OdpowiedzUsuń