INF [20.11.17]: ręka, co prawda z ograniczeniami, ale już działa, więc szykuję mały foto-spam.

29.05.2013

Muse encourages

[tj. relacja z Londynu, wstęp]

22 sierpnia 2010 roku, 24 godziny po tym jak zobaczyłam Ich po raz pierwszy na żywo, nakreśliłam w swojej rozhisteryzowanej notce (na dawno już nieistniejącym blogu) następujące, pamiętne słowa: I jeśli po wydaniu następnego krążka nie uda mi się pojechać na Wembley, uznam to za największą porażkę mojego życia. Żadne koszty, żadne męczarnie mnie nie wystraszą. Zrobię dla takich przeżyć wszystko i stokroć więcej.
Co prawda Wembley wciąż jeszcze przede mną, ale jako że z promocją The 2nd Law już pewnie tam nie zawitają, z mojego postanowienia wywiązałam się po mistrzowsku: nic mnie nie wystraszyło i pierwsze (śmiało zakładam, że bynajmniej nie ostatnie) stadionowe widowisko w Londynie mam już za sobą! Ah, i co to było za przeżycie!

Ujmując cały zeszły weekend w kilku słowach: trzy przepiękne dni życia własnym marzeniem. I to nie jednym, ale dwoma na raz!

O zobaczeniu Londynu marzyłam od dawna (i to na długo przed tym zanim pierwszy raz usłyszałam Muse). W gruncie rzeczy to chyba jedno z moich najstarszych i najdłużej pielęgnowanych marzeń, sięgających nieśmiałej, 11letniej dziewczynki na peronie 9 i ¾ (niestety, to marzenie musi jeszcze trochę na mnie poczekać, bo akurat TA część dworca była w przebudowie…). Mówiąc zwięźle: jak na osobę, która spędziła miesiąc w Nowym Jorku, wyjątkowo długo czekałam na spełnienie mojej fantazji o Londynie.
Podejść było kilka – z reguły charakteryzowały się słomianym zapałem, który gasł przy pierwszym lepszym zderzeniu z rzeczywistością. W 2009 postanowiłam walczyć z rzeczywistością i zaczęłam skrupulatnie odkładać pieniądze. Rok temu już prawie się udało. Prawie, bo rzekomi współtowarzysze nie dopisali, a ja nie miałam wystarczająco dużo odwagi na wycieczkę w pojedynkę. Wyprawa życia została więc przełożona (dość wątpliwie) na następny rok. Bo co ma pływać, nie utonie.
Ale gdy w listopadzie zeszłego roku ogłoszono pierwszy rzut Muse’owych stadionów z uwzględnionym Londynem, niczym bumerang powróciło do mnie postanowienie z sierpnia 2010 (owszem, nie Wembley, ale Emirates też nie brzmi źle, a ostatecznie stadion w Londynie to stadion w Londynie). Oczywiście, decydować należało się szybko, bo pre-sale odbywała się na dzień przed moją wycieczką do Łodzi, a oficjalna sprzedaż miała miejsce w dniu koncertu. Miałam więc jeden dzień by podjąć ostateczną decyzję. Oczywiście, na chętnych i dysponujących gotówką znajomych nie bardzo mogłam liczyć. Jeszcze trzy lata temu stanowiłoby to dla mnie barierę absolutnie nie do przeskoczenia; na szczęście, blisko 4 lata z Muse (w słuchawkach i sercu) coraz mocniej dają o sobie znać i, ostatecznie, brak towarzystwa został (i to bardzo słusznie) zredukowany do jednego minusa w mojej tabelce wad i zalet. Plusy przeważyły, 21 listopada kupiłam bilet na trybuny i pojechałam do Łodzi ze świadomością, że po powrocie będę mogła śmiało zacząć nowe odliczanie.

Puenta tego wywodu jest taka, że ostatecznie to właśnie Muse popchnął mnie do spełnienia kolejnych marzeń: to przez Nich zdecydowałam się walczyć z obawami i sięgać po więcej; to Oni skutecznie nakłaniają mnie (codziennie od nowa) do przekraczania swoich własnych granic, do wychodzenia ze swojej strefy komfortu; do życia pełną piersią, bez oglądania się na innych. Do bycia szczęśliwym, tak po prostu.
Dziś, po trzech dniach spędzonych w moim (już nie platonicznie, ale realnie) ukochanym Londynie, z ręką na sercu mogę powiedzieć: gra jest warta świeczki.
I to prawda, co mówią: life indeed starts at the end of your comfort zone.


Relacja ze zdjęciami: part I, part II, part III, part IV + APOGEUM

4 komentarze:

  1. Chcę więcej i więcej :D Nie mogę się doczekać :D

    OdpowiedzUsuń
  2. JESU!!! To ja jestem tym durnym znajomym, co nie dopisał i to ja sobie pluję w brodę. TO ja jestem zła na jakieś durne pre-sale na dzień przed koncertem po którym powiedziałabym tak. TO ja sie nie umiem zdecydować i to ja cholernie ci zazdroszczę. Kopnij mnie mocno i zabierz następnym razem!

    OdpowiedzUsuń
  3. Pierwszy samodzielny wyjazd to zawsze obawy ale potem to już jest tylko lepiej. Jestem pierwszy raz na blogu to czy możesz mnie uświadomić co robiłaś miesiąc w NY bo jestem ciekawa :) Z góry dziękuje ;D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Spędzałam tam wakacje (u znajomych) razem z mamą, głównie zwiedzając ;)

      Usuń