INF [3.9.2017]: kadry sierpniowe. Wrzesień planuję wypełnić zaległymi zdjęciami. Powrót do regularnych postów (if ever) planuję na październik. Stay tuned.

03.06.2013

2013: London, part one


Już podczas zniżania się do lądowania wiedziałam, że właśnie spełnia się jedno z moich największych marzeń: wystarczyło, że przebiliśmy się przez ścianę deszczowych chmur, a ja już miałam wielkiego banana na ustach. Ta soczysta zieleń. Te wiejskie, dostojne posiadłości w porannej mżawce. Sceneria rodem z filmów; miałam wrażenie, że za moment dojrzę wśród tych znajomych krajobrazów Norę państwa Weasley’ów.
Pierwszy dzień w stolicy Anglii przywitał mnie typową angielską pogodą – było zimno, mżyło (co później ewoluowało w obfity deszcz) i wiało. Całą drogę z Stansed na Liverpool Street wpatrywałam się w okno. Gdy mijaliśmy stadion olimpijski, świeczki stanęły mi w oczach: bo to był pierwszy dobrze znany mi obiekt, który zobaczyłam na własne oczy.
Na Liverpool Street zakupiłam swoją pierwszą Day Travelcard i, wciąż radośnie oszołomiona, wsiadłam do najstarszego metra na świecie. Obawy oczywiście były, ale szybko się ich pozbyłam – z mapką, którą otrzymałam przy kasie, Londyńskie metro okazało się wyjątkowo przejrzyste i przyjemne w obyciu – na drugi dzień czułam się w nim jak ryba w wodzie (i tak, już tęsknię – i to znacznie bardziej niż za tym nowojorskim!).


Zdjęcia trzaskałam na prawo i lewo, choć akurat w pierwszy dzień i tak nie zrobiłam ich tyle, na ile miałam ochotę, bo mój gabarytowy aparat trochę przegrywał z paskudną pogodą (przemókł jak i ja – do suchej nitki); to zresztą sprowokowało mnie do ustalenia zasady, której trzymałam się przez całe trzy dni: zdjęcia są sprawą drugorzędną – moją najważniejszą misją było nasycenie oczu widokami, które będą do mnie wracać ponurymi wieczorami.
Jestem przekonana, że nikogo te zdjęcia nie zachwycą tak, jak zachwycają mnie samą. Wierzcie na słowo: jarał mnie tam każdy, najdrobniejszy szczegół. Te trzy dni wędrowania londyńskimi ulicami były jak sen na jawie – tyle razy sobie to wyobrażałam, że moja świadomość nie do końca ogarniała, że tym razem to dzieje się naprawdę. A chyba nie ma na świecie lepszego uczucia od świadomości, że oto właśnie przemieniasz jedno ze swoich marzeń we wspomnienie nie do zdarcia.  


Między innymi to miałam na myśli mówiąc o jarających mnie szczegółach.

Hostel, w którym spędziłam dwie noce, znajdował się w bliskim sąsiedztwie King’s Cross, jednak mimo to, moje odwiedziny ograniczyły się tylko do dworca St Pancras. Zwiedzanie King’s Cross jest jednym z powodów dla których chce tam prędko wracać!
  




Pierwszym przystankiem w mojej samotnej (ale jakże ekscytującej i pełnej wewnętrznej, nieopisanej radości!) podróży metrem było Camden Town.
  











Deszcz napędzany wiatrem był nieprzebłagany – przemokłam i przemarzłam tak, że mimo szczerych chęci, nie byłam w stanie dojść wszędzie tam, gdzie pierwotnie planowałam.
  




Ale co tu dużo mówić: mimo paskudnej pogody, nie można było się NIE zakochać. Patrzę na te zdjęcia i czuję jak rozdziera mnie tęsknota.

4 komentarze:


  1. żeby nie było, to to serduszko zawiera więcej niż tysiąc słów.

    OdpowiedzUsuń
  2. "Już podczas zniżania się do lądowania wiedziałam, że właśnie spełnia się jedno z moich największych marzeń: wystarczyło, że przebiliśmy się przez ścianę deszczowych chmur, a ja już miałam wielkiego banana na ustach." - rozumiem to bardziej niż doskonale. Jak kobieta w samolocie powiedziała 'życzymy państwu miłego pobytu w Wielkiej Brytanii' prawie się rozpłakałam. Tak samo jak to, że jarał Cię tam każdy najdrobniejszy szczegół.
    Zdjęcia super, zwłaszcza Camden, umieram z tęsknoty za tym miejscem, które poniekąd było moim domem przez te 8dni.
    St Pancras Station - piękny!
    Już się nie mogę doczekać 2cz!

    OdpowiedzUsuń
  3. Widać pogoda odpowiednia do miejsca ale najważniejsze że będziesz miała wspaniałe wspomnienia ;)

    OdpowiedzUsuń